Hafiði einhvertiman huxað útí lífið og framtíðina?
Ég hef stundum huxað útí þetta og ég verð stundum svo hrædd um að mér eigi ekki eftir að takast neitt í lífinu.. Því jú núna er ég komin á þann aldur að ég þarf að farað huxa útí hvað mig langar að gera í lífinu/framtíðinni.. Þar sem ég er nu að vinna núna á fristihúsi (en er að fara í skóla eftir áramót) og þar er fullt af fullornu fólki eða nánast bara fullorðið fólk sem aldrei hefur farið í skóla og hefur unnið þarna í 10-30 ár svoeru sumir þarna sem eru menntaðir til að vinna þarna í ýmsum störfum en mig langar ekki til að enda sem fristihúskerling, þó svo að ég hafi ekkert á móti þeim og þetta er ágætis vinna og ég ber virðingu fyrir fólki sem nennir að vinna þarna.
Mig langar heldur ekki til að enda bara sem eitthvað ómerkilegt og aldrei komast þangað sem mig langar, eða fattið mig..
Svo er það líka, ég er rosalega hrædd um að enda ein, makalaus. Égveit um fullt af fóki sem er komið á fertugs aldurinn og er enþá eitt. Finnur ekki sinn sálufélaga og ég vil ekki að það komi fyrir mig eða þá að ég finni rangann mann og enda með að skilja við hann eða eitthvað svona bölvað vesen og svo er maður kannsi búin að tapa sálufélaga sínnum og finnur kannski aldrei nýjann... Hver veit..
Það einmitt kemur annað í hugann á mér.. Rangar ákvarðanir...
Núna til dæmis langar mig rosalega að verða nuddari og þjálfari og ég held að ég yrðir rosalega góð í svona yfirmansstöðu eða já þjálfari eða kennari eða mér hefur verið sagt það, þá kannsk fer ég að læra eitthvað því teinkt og byrja svo kannski að starfa við það og svo þegar ég byrja að vinna við það þá bara finn ég mig kannski bara aldrei í því og finnst þetta leiðinlegt og þá er ég kannski búin að eyða einhverjum árum í að læra eitthvað sem síðan hentar mér bara ekki..
Ég er með svona lausa mynd í hausnum á mér hvernig ég myndi vilja hafa lífið í framtíðinni, bara þetta vanalega, maki, börn, hús, bíll, góð vinna.. Svo kannski endar maður bara hima hjá mömmu alla ævi.. Þetta hræðir mig rosalega.. Ég er ekki hrædd við dauðann einsog sumir heldur framtíðina.. Hefur ykkur aldrei dottið þetta í hug??
Eða þið sem eigið maka, hvað ef hann eða hún deyr allt í einu??
Ég einmitt huxaði um dagin, havað ef einhver nákomin mér deyr, mamma eða pabbi eða Lárus eða Ingibjörg.. Sko ég veit ekki hvort eg gæti lfað ein einhvers af þeim! Það yrði ómugulegt!
Ég huxa oft, Kannski væri bara fínt að deyja núna, ég er búin að lifa fínu lífi og upplifa góða og slæma hluti og slæmu hlutirnir alltaf að þvælast fyrir manni og þá hættir þetta bara allt saman.. Sjálfelskt, hahh.. Jájá er maður það ekki alltaf einhvertíman..
(Ég samt hef ekkert á móti fólki sem á eingann maka eða er ekki í góði vinnu eða bý hjá foreldrum, kannski lifir það bara góðu lífi án þess að ég viti neitt um það, þetta er bara eitthvað sem ég hræðist..)